BOEKEN

TITELPAGINA

  • HET BOEK
  • FRAGMENT
  • QUOTES
  • ARTIKELEN
  • TITELINFORMATIE

Grotere afbeelding

De stem van Tamar

David Grossman


Grossmans meesterwerk over een doortastend meisje en een verlegen jongeman met een hond die hem door Jeruzalem sleurt, heeft de lezers wereldwijd betoverd. Met interview met de auteur.

Een hond - een hond sleurt een jongen mee door de drukke binnenstad van Jeruzalem. De jongen kent de hond niet, hij heeft alleen van hogerhand de opdracht gekregen hem bij de rechtmatige eigenaar terug te bezorgen, al heeft hij geen idee wie dat is. De hond neemt vanaf de kennel het initiatief en behoudt het tot het eind.

Hij ontketent een serie avonturen die de lezer in een adembenemend tempo door dit boek voert, door alle jachtigheid, controverses en onverzoenlijkheden heen waarin we leven. Een excentrieke kluizenares, drugsverslaafden, straatmuzikanten, potenrammers, vuurvreters en criminelen, maar ook een verlegen jongeman, een doortastend meisje en een liefde die haar beslag krijgt ver buiten Jeruzalem.

David Grossman is er in De stem van Tamar opnieuw in geslaagd een onvergetelijk vrouwenportret te schilderen.

Ook leverbaar als eboek


Koop of bestel het boek bij uw plaatselijke boekhandel of bestel via onze webshop.
Download het fragment als PDF

Er draaft een hond door de straten en een jongen rent achter hem aan. Ze zijn met elkaar verbonden door een lang touw dat verstrikt raakt in de voeten van de voorbijgangers, die mopperen en boos worden, terwijl de jongen steeds maar 'Sorry, sorry,' mompelt en tussen het gesorry door 'Stop!' en 'Hier!' roept tegen de hond, en één keertje, pijnlijk genoeg, een onwillekeurig 'Hu!' En de hond blijft maar hollen.

Hij schiet vooruit, steekt drukke straten over, vliegt door het rode licht, en de jongen ziet de gouden vacht tussen de benen van de voorbijgangers verdwijnen en weer tevoorschijn komen, als een geheim signaal.

'Niet zo hard,' schreeuwt hij. Wist ik maar hoe die hond heet, denk hij bij zichzelf, dan kon ik hem bij zijn naam roepen en zou hij misschien stoppen of op z'n minst vaart minderen, maar ik voel aan mijn water dat de hond ook in dat geval zou blijven rennen, zelfs als het touw om zijn nek zo strak komt te zitten dat hij geen adem meer krijgt, dan nóg blijft hij doorrennen tot hij de plek bereikt waar hij zo nodig heen moet, dus hoe eerder hoe beter, dan ben ik van hem af.

Dit alles gebeurt op een ongelegen moment. De jongen, die Assaf heet, holt voort, maar zijn gedachten raken ver achter hem in de war. Hij wil ze uit zijn hoofd zetten, hij moet zich op de hond concentreren, maar de gedachten slepen achter hem aan als een sliert rammelende blikjes. Het blikje van de reis van zijn ouders bijvoorbeeld. Die bevinden zich op dit moment ergens boven de oceaan, voor het eerst van hun leven in een vliegtuig, maar waarom moesten ze ineens zo nodig weg?

Of het blik van zijn oudere zus, waar hij niet eens aan durft te denken, want daar kan alleen maar ellende van komen. En er zijn er nog meer, kleine en grote blikjes, en ze rammelen en botsen tegen elkaar aan, met aan het eind het blikje dat hij al twee weken met zich meesleept, dat hem gek maakt met zijn blikkerige geluid, dat heel hard schreeuwt dat Assaf nu eindelijk eens goed verliefd moet worden op Daffi, want hoe lang wilde hij nog wachten? En Assaf weet dat hij even moet stoppen om die irritante sliert met blikjes op orde te brengen, maar de hond heeft andere plannen.

Verdomme, kreunt Assaf, want net voordat de deur van de kamer openging waar hij de afgelopen week dagelijks van acht tot vier heeft gezeten, en hij geroepen werd om de hond te komen zien, had hij op het cruciale punt gestaan om verliefd op haar te worden, op Daffi. Hij kon toen letterlijk voelen hoe hij dat tegendraadse plekje diep in zijn buik eindelijk buitenspel ging zetten, en daarmee ook de trage, zachte stem die hem vanuit die plek steeds maar toefluistert: Niks voor jou, die Daffi, dat meisje doet niets anders dan iedereen altijd alleen maar plagen en uitlachen, vooral jou, waarom zou je nog doorgaan met die idiote vertoning, avond aan avond?

En toen, net op het moment dat hij die ophitsende stem tot zwijgen zou brengen, ging de deur open, en daar stond, mager en donker en verbitterd, Avram Danoch, onderdirecteur van de gemeentelijke reinigingsdienst en min of meer bevriend met de vader van Assaf, ook degene die Assaf deze baan bij de gemeente voor de hele maand augustus had bezorgd. En deze Danoch riep hem op om de handen uit de mouwen te steken en direct met hem mee te gaan, naar de kennel beneden, want hij had eindelijk een klus voor hem.

Danoch stapte flink door en vertelde intussen iets over een of andere hond, maar Assaf luisterde niet, hij had meestal een paar seconden nodig om zich aan veranderde omstandigheden aan te passen, dus hij sjokte maar achter Danoch aan, door de gangen van het gemeentehuis, langs mensen die hun waterrekening en belasting kwamen betalen, of hun buren kwamen verklikken die zonder vergunning een balkon hadden laten aanbouwen, en daarna de brandtrap af, naar de binnenplaats, en hij probeerde intussen bij zichzelf na te gaan of hij het laatste restje verzet tegen Daffi al overwonnen had, en te bedenken wat hij vanavond zou zeggen tegen Roy, die eiste dat hij nu eindelijk eens zou ophouden met dat getob en zich als een man zou gedragen.

En hij hoorde uit de verte al het harde, aanhoudende geblaf, wat hem verbaasde, want meestal blaften alle honden tegelijk, soms werd hij zelfs op de derde verdieping in zijn dagdromen gestoord door het hondenkoor, maar nu blafte er maar één. Danoch deed een hek van kippengaas open, draaide zich om en zei iets dat Assaf vanwege het geblaf moeilijk kon verstaan. Hij deed een tweede hek open en wees uitnodigend op het smalle pad tussen de kooien.

Het kon niet missen. Danoch had hem onmogelijk om een andere hond kunnen meenemen. Er waren zo'n acht of negen honden, ieder in zijn eigen kooi, maar in feite was het er maar één, die alle andere als het ware leeggezogen had en stil en duf achtergelaten. Hij was niet bepaald groot, maar hij had iets krachtigs en wilds over zich, en vooral ook iets wanhopigs. Zo'n wanhoop had Assaf nog nooit bij een hond gezien.

De hond wierp zich keer op keer tegen het gaas, de hele rij kooien trilde en dreunde mee, en hij stootte elke keer een griezelige hoge kreet uit, een vreemde mengeling van huilen en brullen. De andere honden lagen of stonden en keken stil en verwonderd naar hem, met ontzag zelfs, en Assaf had het eigenaardige gevoel dat als hij zoiets bij een mens had gezien, hij meteen naar hem toe was gegaan om te helpen. Of hij was direct weggegaan, om die persoon alleen te laten met zijn verdriet.

'Grossman heeft onvergetelijke figuren gecreëerd. Tamar overtreft hen allen.' - Ha'aretz

'De stem van Tamar is een meeslepend boek met thrillerachtige elementen. Weergaloos is Grossmans portrettering van Assaf en Tamar, twee zoekende pubers met al hun frustraties en onzekerheden. Het boek geeft ook een indringend beeld van de wereld van weggelopen kinderen die door een penozefiguur als straatzangers en performers worden geëxploiteerd.' - Loes Gompes in De Groene Amsterdammer

‘David Grossman is een van de grote romanschrijvers van Isräel. Hij is een grootmeester in woorden, het enige wapen dat misschien nog ooit vermag de wereld niet verder te doden, maar te redden van zijn vijandschap en haat. De stem van Tamar is geschreven in de oude traditie van verhalenvertellers die mensen overeind houden wanneer alles hun ontvalt en alleen verhalen nog kunnen wijzen naar toekomst.’ – Fons Vandormael in NartheX

‘Grossman is sterk in de genadeloze en uitgesponnen analyse van de motieven van zijn personages; dat hebben zijn romans wel aangetoond. Hij schrijftmet een verbeeldingskracht omjaloers op te zijn.’ – Michaël Zeeman in de Volkskrant

‘Grossmans zinnen zijn helder en beeldend, ze vloeien als bronwater. Laag na laag, omzichtig maar doelgericht, pellen ze het pantser van een personage – tot de essentie bloot komt te liggen.’ – Alexandra de Vos in De Standaard

De stem van Tamar een thriller, een liefdesverhaal, een boek over een zoektocht van pubers, dat volwassenen meesleept. Grossman vertolkt opnieuw meesterlijk de wrijving tussen externe wereld en intesne beleving – een terugkerend motief in al zijn werk. Hij voegt er dit maal de virtuele wereld van tv en computerspelletjes aan toe.’ – Inez Polak in Trouw

'Met De stem van Tamar schreef Grossman een letterlijk meeslepende roman.' - Het Parool

'Grossman houdt de vaart erin en zijn sfeerschetsen zijn gedetailleerd en hebben flair.' - Algemeen Dagblad

'De combinatie van (Tamars) eenzaamheid, kwetsbaarheid en vastberadenheid zal weinig lezers onberoerd laten. Een geslaagd dubbelportret van twee jonge mensen die zichzelf weten te vinden. Een boek als een bloem waarvan je de wat stugge blaadjes moet openvouwen om een stralend hart te vinden. Jongeren zullen zich onmiddellijk herkennen in de twijfels en problemen en verlangens van Assaf en Tamar. Grossman (beschikt over het) vermogen om in de huid van pubers te kruipen en om de vaak moeizame overgang van kind naar volwassene te beschrijven.' - NRC Handelsblad

'Een thriller, een liefdesverhaal, een boek over een zoektocht van pubers dat je meesleept.' - Trouw

'Zo filmisch als De stem van Tamar begint, is het hele boek. Na lezing weet je hoe Jeruzalem eruitziet, hoe de straten ruiken, hoe de geluiden klinken en welke geheimen het straatleven verbergt. Grossman kruipt in de huid van jongeren en maakt voelbaar hoe zwaar de weg naar volwassenheid kan zijn en hoe groot het verlagen naar liefde en begrip. De stem van Tamar is Bildungsroman, thriller, reportage en liefdesverhaal ineen. Israëls bittere alledaagse politieke werkelijkheid kon Grossman achterwege laten in dit verhaal dat een universele waarheid vertelt: ieder leven is vol strijd en gevaar en kan alleen worden geleefd door hoop te houden.' - De Groene Amsterdammer

'Een meeslepende formule, een knappe setting ook, maar vooral knap is de wijze waarop Grossman de spanning opbouwt. Prachtige sfeertekening van Jeruzalem, gedetailleerde beschrijving van gedachten en gevoelens en indrukwekkende passages over het leven van de verslaafde straatartiesten.' - Dagblad van het Noorden

'De stem van Tamar is een rijk boek. Het is een liefdesverhaal pur sang, een ode aan de vertelkunst en een onweerstaanbare pageturner. Wie De stem van Tamar leest, wordt vanzelf een gelukkige lezer.' - Lezen

'Bijzondere en boeiende roman' - Friesch Dagblad

'Een verpletterend boek' - Kidsweek

'
Met vaart geschreven weet deze avonturenroman van begin tot eind te boeien. Zowel geschikt voor jongeren als volwassenen.' - NBD|Biblion

Recensie op Trouw.nl

Ook zijn maffiose Pesach blijkt zo levensecht te zijn, dat de president van Israël geheel gedesillusioneerd was toen Grossman hem vertelde dat hij hem had verzonnen.

Bron: Trouw.nl
Recensie op NRCBoeken.nl

David Grossman schrijft graag tweelingboeken. In het ene behandelt hij een thema diepgravend en in het andere doet hij dat luchtiger, en vaak meer op jongeren gericht. In de roman Jij bent mijn mes, in 2000 in vertaling verschenen, probeert een man een vrouw te bereiken door haar brieven te schrijven. Er ontwikkelt zich een liefdesrelatie op papier, want de man durft de vrouw niet te ontmoeten. In het net vertaalde `tweelingboek' De stem van Tamar is een jongen op zoek naar een meisje, maar hij is wél nadrukkelijk van plan haar te vinden.

Bron: NRCBoeken.nl

Grotere afbeelding

Oorspr. titel מישהו לרוץ איתו
Vertaler(s): H. Man
ISBN: 9789059366848
Bindwijze: Paperback
Verschijningsdatum: 29-08-2016
Omvang: 416 p.
Prijs: € 12.50
Koop of bestel het boek bij uw plaatselijke boekhandel of bestel via onze webshop
PERMANENTE LINK - DEEL DEZE PAGINA

BESTEL DIT BOEK
IN ONZE WEBSHOP

AUTEURS

Over de auteur(S)

Boeken

GERELATEERDE BOEKEN

HOMEPAGE | VORIGE PAGINA | TOP